Το πλέγμα τεχνητής νοημοσύνης–ενέργειας–φασισμού

 

Πολύ συχνά, η κριτική μας στην τεχνολογία εγκλωβίζεται σε μια μορφή ανάλυσης, που θα μπορούσαμε να περιγράψουμε ως «κριτική των ηλίθιων».

Σε αυτήν, η στρατηγική και η συλλογική οργάνωση παραμερίζονται, καθώς χαζεύουμε αποσβολωμένοι το ιδεολογικό τσίρκο των τεράτων. Μπορεί να ξεκινάμε θέτοντας ερωτήματα όπως, γιατί ξεφυτρώνουν αυτή τη στιγμή τόσα αναθεματισμένα κέντρα δεδομένων; Πώς εμποδίζουμε τα χειρότερα από αυτά τα έργα να ριζώσουν στις κοινότητές μας; Εύκολα, όμως, αυτά μετατρέπονται σε μια διαφορετική σειρά ερωτημάτων. Ποιος άνθρωπος με σώας τας φρένας θα χρειαζόταν να δημιουργήσει τόση υπολογιστική ισχύ; Έχετε ακούσει τις αλλόκοτες απόψεις αυτών των δισεκατομμυριούχων της τεχνολογίας για την υπέρβαση των ανθρώπων από την τεχνητή νοημοσύνη, τον ενθουσιασμό τους για το ευγονικό αρμπιτράζ ή τις παράξενες πεποιθήσεις τους για τον Αντίχριστο; (1) Από εκεί και πέρα-σε ομαδικές συνομιλίες, διαδικτυακές πλατφόρμες και τηλεδιασκέψεις οργανωτικής δουλειάς-όλα καταλήγουν στην ανταλλαγή συνδέσμων για τις φιλοσοφίες TESCREAL, τις ποικίλες διαστροφές του Έλον Μασκ και την αξιοθαύμαστη βλακεία των κολλητών της τεχνολογικής μοναδικότητας(2).

Η «κριτική των ηλίθιων» είναι ασφαλώς ελκυστική. Οι κοσμοαντιλήψεις που ενισχύονται στους κόλπους των δισεκατομμυριούχων αποτελούν προφανώς, σημαντικούς παράγοντες διαμόρφωσης των κόσμων που μοιραζόμαστε όλοι. Έχει πραγματική αξία να κατανοούμε γιατί οι εχθροί μας σκέφτονται όπως σκέφτονται, ποιες είναι οι επιρροές τους και πού εστιάζονται οι επιθυμίες τους. Ασφαλώς επίσης, η αποκάλυψη αυτών των ενίοτε αινιγματικών κινήτρων προσφέρει και λιμπιντικές ικανοποιήσεις.

Ωστόσο, αυτή η προσέγγιση έχει όρια. Καταρχάς, εστιάζει κάπως υπερβολικά στα άτομα και στις ιδέες, προσπερνώντας τους τρόπους με τους οποίους ακόμη και οι δισεκατομμυριούχοι χρειάζεται να συγκροτούν συμμαχίες, που γεφυρώνουν διαφορές και να διαχειρίζονται αντικρουόμενους στόχους, προκειμένου να επιδράσουν στον κόσμο έξω από τα σπίτια τους. Συνήθως, αυτό περιλαμβάνει τα διοικητικά συμβούλια εισηγμένων εταιρειών, τις επάλληλες «μπάμπουσκες» πολιτικών δικαιοδοσιών και ρυθμιστικών αρχών, καθώς και ένα κοινό που, τουλάχιστον κατ’ όνομα, πρέπει να πειστεί να μην κάνει πράξη εκείνα τα αστειάκια με τις γκιλοτίνες που κυκλοφορούν ως μιμίδια.

Το να γνωρίζουμε τι πιστεύει ένα άτομο δεν μας λέει πολλά για το τι μπορεί να κάνει. Αυτή είναι η βασική διαφορά ανάμεσα στη βιογραφία και στη στρατηγική. Η διάκριση αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία όταν προσπαθούμε να εξηγήσουμε την παράλογη ευφορία παραγόντων της αγοράς, που συμμετέχουν σε κάτι το οποίο είναι σχεδόν βέβαιο ότι αποτελεί μια καταστροφική οικονομική φούσκα (3). Ενώ ένα άτομο με βαθιές τσέπες μπορεί να τζογάρει τον αθέμιτα αποκτημένο πλούτο του σε βαθιά ανεπεξέργαστες απόπειρες κατασκευής ενός ρομποτικού θεού, αυτό είναι πολύ δυσκολότερο για τα μέλη εταιρικών διοικητικών συμβουλίων, τα οποία έχουν καταπιστευματική υποχρέωση να μεγιστοποιούν την αξία για τους μετόχους, τουλάχιστον από τρίμηνο σε τρίμηνο. Εάν εξανεμίσουν την αξία των μετοχών της Microsoft ή της Amazon, οι μέτοχοι μπορούν και πρόκειται να τους σύρουν στα δικαστήρια μέχρι τελικής πτώσεως. Και οι ρυθμιστικές αρχές ενδέχεται να παρέμβουν για να τους εμποδίσουν να ωθήσουν στη κατάρρευση ολόκληρη την οικονομία, τουλάχιστον μέσα στα όρια του εκλογικού κύκλου. Επιπλέον, οι δισεκατομμυριούχοι της τεχνολογίας χρειάζονται ρητά το κράτος για να συντονίζει τις συνθήκες που τους επιτρέπουν να συνεχίζουν να εισάγουν και να εγκαθιστούν μονάδες επεξεργασίας γραφικών, GPU, απορροφώντας ολοένα περισσότερη ενέργεια από ολοένα πιο ασταθή δίκτυα και να συνεχίζουν να ιδιοποιούνται εκτάσεις από ποικίλες πολιτικές κοινότητες και βιοκλιματικές ζώνες, προκειμένου να κατασκευάζουν τις γιγάντιες τσιμεντένιες φάρμες διακομιστών τους.

Επομένως, αυτό που χρειάζεται ο τεχνολογικά εμμονικός διευθύνων σύμβουλος δεν είναι τόσο μεγαλύτερη βεβαιότητα για τις δικές του πεποιθήσεις, όσο μια γέφυρα ανάμεσα σε αυτές και στις πεποιθήσεις των συμμάχων του. Χρειάζεται να προτείνει μια συμφωνία, στην οποία αρκετά ισχυρά συμφέροντα θα διακρίνουν έστω έναν προσωρινό λόγο για να συμμετάσχουν στην επιδίωξη της τεχνητής γενικής νοημοσύνης, AGI και στην επέκταση των κέντρων δεδομένων. Πρόκειται για δύσκολο εγχείρημα. Το σχέδιο της AGI είναι προφανώς ανόητο και η φούσκα είναι καταδικασμένη να έχει άσχημη κατάληξη (4). Ίσως, όμως, να υπάρχουν αρκετοί λόγοι ώστε αρκετοί εταίροι στη βιομηχανία και στην κυβέρνηση, να συγκροτήσουν μια συμμαχία με αυτόν τον τεχνολογικό ηλίθιο, τουλάχιστον για ένα μέρος της διαδρομής.

Η κατανόηση αυτών των συγκλινουσών λογικών μάς βοηθά να κατανοήσουμε καλύτερα τους εχθρούς μας, καθώς αυτοί συσπειρώνονται παρά τους αποκλίνοντες στόχους και τις κοσμοαντιλήψεις τους, οι οποίες, παρ’ όλα αυτά, αντιτίθενται όλες στις αριστερές συλλήψεις του μέλλοντος. Πολλοί από αυτούς είναι πράγματι ηλίθιοι, αλλά η αποτελεσματικότητα τους προκύπτει λιγότερο από τη βεβαιότητα τους για τις ίδιες τους τις σάπιες αντιλήψεις περί κοινωνικής ζωής και περισσότερο, από την ικανότητα τους να οικοδομούν συμμαχίες και να ασκούν εξουσία.

Ειδικά σε ό,τι αφορά την εκρηκτική ανάπτυξη των κέντρων δεδομένων, έχω αρχίσει να ονομάζω αυτές τις αναδυόμενες συμμαχίες «πλέγμα τεχνητής νοημοσύνης–ενέργειας–φασισμού», δανειζόμενη την ορολογία του ίδιου του κλάδου για το κρίσιμο σημείο συμφόρησης του χρόνου εξασφάλισης ηλεκτροδότησης, που περιορίζει μεγάλο μέρος των φιλοδοξιών του και προσθέτοντας τον συχνά αποσιωπημένο ρόλο του ακροδεξιού κράτους. Αυτή η τριμερής συμμαχία λειτουργεί μέσω αμοιβαίας νομιμοποίησης. Κάθε μέρος κερδίζει κάτι συνδεόμενο με τα άλλα δύο και προωθώντας τον στόχο της επέκτασης των κέντρων δεδομένων, ακόμη και αν οι ευρύτερες φιλοδοξίες τους απέχουν πολύ από το να ευθυγραμμίζονται πλήρως.

Η συμμαχία αυτή σηματοδοτεί μια κρίσιμη στροφή, τόσο σε υλικό επίπεδο όσο και στο επίπεδο του λόγου, στον τρόπο με τον οποίο ο κλάδος επιχείρησε να διαμορφώσει τους κανόνες και τις προσδοκίες για τις επιχειρήσεις που λειτουργούν σε έναν πλανήτη, ο οποίος θερμαίνεται ολοένα περισσότερο. Ακολουθώντας αυτούς τους δρώντες, το παρόν κείμενο θα εστιάσει σε μεγάλο βαθμό στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι προεκτάσεις αυτού του πλέγματος, ωστόσο, είναι παγκόσμιες. Όλοι έχουμε συμφέρον να κατανοήσουμε καλύτερα πώς λειτουργεί και πώς μπορούμε να διαρρήξουμε τη συνοχή του. Μακάρι να το κάνουμε όσο το δυνατόν γρηγορότερα.

Από την κλιματική συμμαχία στην αναδιάταξη των συμφερόντων

Καταρχάς, είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι τα συμφέροντα καπιταλιστών και φασιστών δεν ευθυγραμμίζονται πάντοτε αυτόματα. Πράγματι, η ένταση ανάμεσα στους δύο χαρακτήρισε μεγάλο μέρος της πρώτης διακυβέρνησης Τραμπ, όταν ο τεχνολογικός κλάδος βρισκόταν σε μεγάλο βαθμό στο στρατόπεδο της #resistance, δηλαδή της «αντίστασης». Επιδείκνυε δημόσια την αποδοκιμασία του απέναντι στην παραβίαση των καθιερωμένων κανόνων, αλλά επίσης προς τιμήν του, έκανε κάποια περιορισμένη δουλειά για την οικοδόμηση εναλλακτικών μορφών συντονισμένης δράσης, μετά την απομάκρυνση της ομοσπονδιακής κυβέρνησης από τη νεοφιλελεύθερη συναίνεση.

Η ενέργεια και η κλιματική αλλαγή είναι δύο αλληλένδετα πεδία στα οποία αυτό, ήταν ιδιαίτερα εμφανές. Όταν η κυβέρνηση Τραμπ έδειξε ότι θα αποχωρούσε από τη Συμφωνία του Παρισιού το 2019, οι μεγάλες αμερικανικές εταιρείες τεχνολογίας αποτέλεσαν σημαντικό και ιδιαίτερα δραστήριο τμήμα του συνασπισμού We Are Still In -«Είμαστε ακόμη μέσα». Ήταν μια προσπάθεια ιδιωτικών επιχειρήσεων και τοπικών κυβερνήσεων να εκπληρωθούν οι κλιματικές δεσμεύσεις των ΗΠΑ, παρά τη στάση της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Οι Microsoft, Amazon, Apple και Google μπήκαν επίσης στη μάχη όταν ο Τραμπ ακύρωσε το Clean Power Plan, μια πρωτοβουλία της εποχής Ομπάμα για την απανθρακοποίηση της αμερικανικής ηλεκτροπαραγωγής, η οποία είχε περιέλθει σε στασιμότητα. Διέθεσαν πόρους και ανέλαβαν πολιτικά ρίσκα υποστηρίζοντας δημόσια τους ομοσπονδιακούς κλιματικούς στόχους. Η προσπάθεια αυτή περιλάμβανε δημόσιες δηλώσεις και τη σύνταξη κοινού υπομνήματος amicus curiae προς το Ανώτατο Δικαστήριο. Διέθεσαν επίσης, εκατομμύρια δολάρια σε εκλογική χρηματοδότηση και άσκηση πολιτικής επιρροής για να υποστηρίξουν τον Νόμο για τη Μείωση του Πληθωρισμού, τις φορολογικές πιστώσεις για τον εξηλεκτρισμό και κλιματικές πρωτοβουλίες σε εκλογικές αναμετρήσεις χαμηλότερων επιπέδων, συχνά αντιπαρατιθέμενες στη χρηματοδότηση από τον κλάδο των ορυκτών καυσίμων (5).

Ο τεχνολογικός κλάδος κατέβαλε επίσης ιδιαίτερες προσπάθειες για τη δημιουργία και τη στήριξη αγορών καθαρής ενέργειας και απομάκρυνσης άνθρακα. Αυτό περιλάμβανε ένα φάσμα χρηματοοικονομικών ενεργειών διαφορετικής αξιοπιστίας, αλλά θα ήταν λάθος να απορρίψουμε τα πάντα ως απλό πράσινο ξέπλυμα (6). Οι εταιρείες αυτές, συνέβαλαν καθοριστικά στη διάδοση της έννοιας της ανθρακικής ουδετερότητας τη δεκαετία του 2010 και των καθαρών μηδενικών εκπομπών τη δεκαετία του 2020. Οι Meta, Amazon, Google και Microsoft είναι σήμερα, με μεγάλη διαφορά, οι μεγαλύτεροι εταιρικοί αγοραστές πιστοποιητικών ηλιακής και αιολικής ενέργειας και έχουν κατά καιρούς συμμετάσχει σε προσπάθειες της κοινωνίας των πολιτών, για την αυστηροποίηση των προτύπων και την αύξηση των φιλοδοξιών σε αυτές τις αγορές, συχνά επιβαρύνοντας τους δικούς τους προϋπολογισμούς προμηθειών και προχωρώντας πέρα από όσα ήταν διατεθειμένοι να κάνουν οι εταιρικοί δρώντες άλλων κλάδων (7).

Γιατί; Μεγάλο μέρος της σχετικής συζήτησης εγκλωβίζεται σε ηθικολογικές αφηγήσεις για βιώσιμους επιχειρηματικούς δρώντες και στα συναφή γλωσσικά παιχνίδια, ή στον ρόλο που παίζει η επίφαση πράσινης αρετής στην προσέλκυση τεχνολογικών ταλέντων (8). Αυτό αποτελεί αναμφίβολα μέρος της εικόνας, αλλά μια ευρύτερη οπτική πολιτικής οικονομίας υποδηλώνει ότι η κάθετη ολοκλήρωση και τα μονοπώλια πλατφορμών μπορεί να διαδραματίζουν πιο καθοριστικό ρόλο (9). Οι εταιρείες τεχνολογίας μετατρέπονται ολοένα περισσότερο σε εταιρείες ενέργειας, τόσο ως προς την εσωτερική διάρθρωση των προϋπολογισμών και των γραμμών διοικητικής αναφοράς τους, όσο και ως προς την απόκτηση νέων πελατών και θυγατρικών (10). Και, σε αντίθεση με τις παραδοσιακές βιομηχανικές επιχειρήσεις, είναι καλύτερα εξοπλισμένες για να πραγματοποιήσουν το άλμα προς την καθαρή ηλεκτρική ενέργεια και να ιδιοποιηθούν αξία, καθορίζοντας τα πρότυπα και τις «έξυπνες» υποδομές αυτής της τεράστιας κοινωνικής μετάβασης.

Πριν από έναν χρόνο ήμουν πεπεισμένη ότι χρειαζόμασταν επειγόντως ένα βιβλίο για τη συγκρότηση του «πράσινου καπιταλισμού των δεδομένων», το οποίο θα εξηγούσε τους τρόπους με τους οποίους ο τεχνολογικός κλάδος επρόκειτο να αποτελέσει έναν αμφίσημο σύμμαχο του κλιματικού κινήματος. Άλλοτε προσθέτοντας τη σημαντική ισχύ πολιτικής επιρροής του στους αγώνες για την απανθρακοποίηση και την κλιματική προσαρμογή και άλλοτε, εγκαθιδρύοντας λύσεις έντασης δεδομένων και μονοπώλια πλατφορμών, που θα υπονόμευαν τον επείγοντα χαρακτήρα των διεκδικήσεων του κινήματος και τις επιδιώξεις του για δικαιοσύνη (11). Το ζητούμενο θα ήταν η διαπραγμάτευση των όρων αυτής της επιφυλακτικής συμμαχίας.

Μακάρι αυτό να ήταν το πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε σήμερα. Αντί γι’ αυτό, από την πρώτη ημέρα της δεύτερης διακυβέρνησης Τραμπ, έχουμε γίνει μάρτυρες μιας απότομης μεταστροφής. Ο τεχνολογικός κλάδος έχει αποτελέσει ένα ιδιαίτερα προβεβλημένο τμήμα του συνασπισμού του και εκατομμύρια δολάρια έχουν δοθεί ως δωρεές σε ενδιάμεσους και εκπροσώπους του, σε διαρκή επεισόδια πολιτικού θεάτρου και ιδιοτελούς αποκόμισης οφέλους (12). Επιπλέον, ο ίδιος ο κλάδος έχει αποτύχει παταγωδώς να συμβαδίσει με τους κλιματικούς στόχους που έχει θέσει. Αντί να μειώνει τις εκπομπές προς την κατεύθυνση των κοινών στόχων καθαρού μηδενισμού, τρέχει προς την αντίθετη κατεύθυνση. Οι εκπομπές της Microsoft έχουν αυξηθεί φέτος κατά 23% σε σχέση με το έτος βάσης 2020, της Google κατά 25% και της Amazon, η οποία ούτως ή άλλως παρουσιάζει τις δικές της ιδιορρυθμίες στην υποβολή στοιχείων, κατά 16% (13). Οι εταιρείες αυτές έχουν επίσης αναστείλει πιο φιλόδοξες μορφές προμήθειας ανανεώσιμης ενέργειας και πιστώσεων άνθρακα και έχουν ασκήσει επιτυχώς πίεση σε οργανισμούς τυποποίησης, ώστε να αποδυναμώσουν τα κριτήρια για όλους, έπειτα από χρόνια κατά τα οποία απαιτούσαν την αντίθετη κατεύθυνση (14).

Είναι σαφές ότι το τεχνολογικό κεφάλαιο και οι αυταρχικές κυβερνήσεις δεν κινούνται πλέον σε αντίθετες κατευθύνσεις ως προς το κλίμα, τουλάχιστον με τους τρόπους που έχουν σημασία για την κινητοποίηση πολιτικής και οικονομικής ισχύος. Και αυτό χρειάζεται εξήγηση.

Γιατί μετατοπίστηκαν οι θέσεις τους; Υποστηρίζω ότι η στροφή προς την τεχνητή νοημοσύνη εξηγεί σε μεγάλο βαθμό τις εσωτερικές εξελίξεις. Οι διευθύνοντες σύμβουλοι των τεχνολογικών εταιρειών περιγράφουν την κούρσα της ΤΝ ως ζήτημα υπαρξιακής σημασίας για τις επιχειρήσεις τους, δημιουργώντας την αίσθηση μιας χρυσοθηρίας στην παραγωγή και στη χρήση παράλληλης υπολογιστικής ισχύος. Η λογική «όσο μεγαλύτερο τόσο καλύτερο» των OpenAI και Anthropic, έχει επίσης ενθαρρύνει τις μεγάλες εταιρείες υπολογιστικού νέφους, οι οποίες επιδιώκουν ταυτόχρονα να ανταγωνίζονται και να προμηθεύουν τις εταιρείες ΤΝ αιχμής, να υποθηκεύσουν τις κλιματικές δεσμεύσεις τους προκειμένου να πραγματοποιήσουν μια άνευ προηγουμένου κλιμάκωση κεφαλαιουχικών δαπανών (15). Αυτό ασφαλώς δημιουργεί προβλήματα φήμης για τον κλάδο, ο οποίος δύσκολα θα μπορέσει να παρουσιαστεί ξανά ως αξιόπιστος ηγέτης στην αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι ο κλάδος δεν μπορεί να επιδεικνύει ακραία υποκρισία στις επιχειρηματικές στρατηγικές του, ούτε εξηγεί το εμφανές και αιφνίδιο φίλημα του φασιστικού δαχτυλιδιού (16). Αντίθετα, όλα αυτά παραπέμπουν σε μια αναδιάταξη της επιχειρηματικής στρατηγικής και κυρίως, των συμμαχιών που χρειάζεται ο τεχνολογικός κλάδος για να την υλοποιήσει επιτυχώς.

Ο πυρήνας, λοιπόν, της θεωρίας μου για το πλέγμα ΤΝ–ενέργειας–φασισμού είναι ότι η ενεργειακή χρυσοθηρία της ΤΝ έχει μεταβάλει τους υπολογισμούς του τεχνολογικού κλάδου συνολικά και έχει δώσει νέα πνοή στα συμφέροντα του πετρελαίου και του φυσικού αερίου, τα οποία αντιμετώπιζαν υπαρξιακές προκλήσεις. Ταυτόχρονα έχει ενισχύσει έναν ακροδεξιό πολιτικό συνασπισμό, που χρειάζεται απεγνωσμένα να στηρίξει την εικόνα οικονομικής ευημερίας. Αυτή η σύμπραξη παράγει αμοιβαία νομιμοποίηση, αφού και τα τρία μέρη λαμβάνουν κάτι από τα άλλα δύο και με τη σειρά τους, ενισχύουν τη δυνατότητα τους να δρουν. Μπορούμε να τη σκεφτούμε ως τρίγωνο-ή ίσως ως κατασκευή εφελκυστικής ακεραιότητας, tensegrity, εάν σας αρέσουν οι χωρικές μεταφορές-στην οποία και τα τρία στοιχεία έλκουν προς διαφορετικές αλλά συμπληρωματικές κατευθύνσεις, υποστηρίζοντας την εμβέλεια και τη σταθερότητα του συστήματος στο σύνολο του. Αυτή η αναδιάταξη πολιτικών φίλων και δυνάμεων λειτουργεί προσθετικά, μετασχηματιστικά και ενισχυτικά, πράγμα που σημαίνει ότι η εις βάθος κατανόηση οποιουδήποτε μεμονωμένου μέρους έχει, περιορισμένη μόνο ερμηνευτική εμβέλεια.

Το σημαντικότερο ερώτημα είναι το τι κάνει κάθε μέρος για τα άλλα. Στο υπόλοιπο κείμενο θα δώσω μια προκαταρκτική απάντηση, εξετάζοντας τις πολλαπλές σχέσεις αυτής της συμμαχίας.

Η ΤΝ χρειάζεται το ορυκτό κεφάλαιο

Η υπολογιστική ισχύς που απαιτείται για την ανάπτυξη μοντέλων ΤΝ και τη λειτουργία εξαγωγής συμπερασμάτων ανάγεται σε μεγάλο βαθμό στην πρόσβαση σε ολοκληρωμένα κυκλώματα και ενέργεια. Θα αφήσω εδώ κατά μέρος το ζήτημα των κυκλωμάτων, τα οποία δεν φαίνεται να περιορίζουν αυτή τη στιγμή τις φιλοδοξίες του κλάδου, και θα εστιάσω αποκλειστικά στην ενέργεια (17).

Η ιστορία της ανάπτυξης μοντέλων αιχμής είναι μια ιστορία στην οποία το περισσότερο παραμένει περισσότερο: η προσέγγιση ωμής υπολογιστικής ισχύος στην κλίμακα και στην πολυπλοκότητα εξακολουθεί να αποτελεί τον κυρίαρχο-αν και ακόμη ανεπιτυχή- οδικό χάρτη προς εμπορικά βιώσιμα συστήματα. Αυτό καθορίζει τους όρους της «κούρσας της ΤΝ», δηλαδή οι εταιρείες ανταγωνίζονται για να προσθέτουν περισσότερη υπολογιστική ισχύ στο συνολικό απόθεμα, μέχρι τελικά να προκύψει η AGI. Από χρηματοοικονομική άποψη, πρόκειται για μια αρκετά επώδυνη πορεία, δεδομένου ότι η εκπαίδευση ενός μοντέλου αιχμής κοστίζει πλέον εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια, μόνο σε υπολογιστικό χρόνο. Παρ’ όλα αυτά, η στρατηγική πετυχαίνει να διαμορφώνει την αγορά με τρόπους που ευνοούν τους ήδη εδραιωμένους και ισχυρά κεφαλαιοποιημένους παίκτες. Με άλλα λόγια, δεν έχουμε κατ’ ανάγκην μια κούρσα για την κατασκευή της καλύτερης τεχνολογίας για μια συγκεκριμένη εργασία, αλλά έχουμε μια κούρσα για την κατάκτηση μιας αγοράς με ένα αρκετά καλό εργαλείο, για όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και μέσω αυτού, για τη διασφάλιση της συνέχειας των μονοπωλιακών πλατφορμών (18).

Κατά συνέπεια, η ζήτηση ηλεκτρικής ενέργειας του κλάδου εκτινάσσεται. Σύμφωνα με τον Διεθνή Οργανισμό Ενέργειας, η παγκόσμια ενεργειακή κατανάλωση των κέντρων δεδομένων αναμένεται να διπλασιαστεί μέσα στα επόμενα τέσσερα χρόνια (19). Ακόμη και αυτός ο αριθμός, ωστόσο, είναι σε κάποιον βαθμό εικασία. Απλώς δεν έχουμε σαφή εικόνα του θεωρητικού ύψους της ενεργειακής ζήτησης της ΤΝ, καθώς οι εταιρείες ΤΝ αντιμετωπίζουν διαρκείς δυσκολίες στην εξασφάλιση ενεργειακών συμβολαίων, σχεδόν σε όλες τις αγορές ενέργειας. Με άλλα λόγια, οι εταιρείες αυτές θέλουν να αγοράζουν ακόμη περισσότερη ενέργεια για να τροφοδοτούν ακόμη περισσότερα κέντρα δεδομένων από όσα είναι σήμερα σε θέση να λειτουργήσουν. Η ενέργεια αποτελεί το μεγάλο σημείο συμφόρησης στην κούρσα της ΤΝ (20).

Αυτό σημαίνει ότι οι εταιρείες ΤΝ δεν είναι ιδιαίτερα επιλεκτικές ως προς την προέλευση των μεγαβάτ τους και το μόνο που θέλουν, είναι απλώς να τα αποκτούν το συντομότερο δυνατόν. Η αίσθηση του επείγοντος προκύπτει εν μέρει, από τον αντιλαμβανόμενο γεωπολιτικό ανταγωνισμό της κούρσας της ΤΝ. Εάν η Κίνα κατασκευάσει πρώτη τον ρομποτικό θεό, θα επιδεινώσει τον αμερικανικό αιώνα της ταπείνωσης. Σε πιο πρακτικό επίπεδο, προκύπτει επίσης από το γεγονός ότι οι GPU έχουν και υψηλότερες ενεργειακές απαιτήσεις και πολύ μικρότερη λειτουργική διάρκεια ζωής, από τα συμβατικά ολοκληρωμένα κυκλώματα (21). Μόλις οι εταιρείες τις αποκτήσουν, θέλουν να τις λειτουργούν αδιάκοπα, ώστε να έχουν κάποια πιθανότητα απόσβεσης της επένδυσης τους.

Όλα αυτά συνεπάγονται υψηλότερη και διαρκή ζήτηση ενέργειας, η οποία συμπίπτει με τη συρρίκνωση των διαφορών τιμής ανάμεσα στις διαφορετικές πηγές ηλεκτροπαραγωγής στις συμβατικές αγορές. Η αιτία είναι ότι, όλες οι πηγές φθηνής ενέργειας έχουν ήδη εξασφαλιστεί από αγοραστές σε ολόκληρες τις Ηνωμένες Πολιτείες και ολοένα περισσότερο και σε άλλα μέρη του κόσμου (22). Αυτό συνεπάγεται μικρά κέρδη για τις ανανεώσιμες πηγές, αλλά ο βασικός ωφελούμενος εδώ είναι το φυσικό αέριο. Πρόκειται ένα φαινόμενο ήδη ορατό το 2024 και το 2025, όταν οι παραγωγοί κατέγραψαν ανάπτυξη-ρεκόρ στις αμερικανικές αγορές, και το οποίο προβλέπεται να συνεχιστεί (23). Η ζήτηση έχει αυξηθεί τόσο πολύ, ώστε υπάρχει πλέον παγκόσμια έλλειψη νέων αεριοστρόβιλων.

Στο μεταξύ, παλαιότερες υποδομές ορυκτών καυσίμων αποκτούν επίσης νέα ζωή. Πολλές εκθέσεις περιγράφουν πώς αναβλήθηκε η απόσυρση μονάδων άνθρακα και φυσικού αερίου, για να καλυφθεί νέα ζήτηση ηλεκτρικής ενέργειας που συνδέεται άμεσα με τα κέντρα δεδομένων(24). Με τη χαρακτηριστική του ανυπομονησία, ο τεχνολογικός κλάδος περιλαμβάνει πλέον συστηματικά στην κατασκευή νέων εγκαταστάσεων, την προσθήκη επιπλέον γεννητριών φυσικού αερίου στην πλευρά του καταναλωτή, «πίσω από τον μετρητή», για να καλύπτει τη ζήτηση που δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί από το υπάρχον δίκτυο (25). Αυτό που ξεκίνησε ως μια εξόφθαλμη παραβίαση της περιβαλλοντικής νομοθεσίας και ως έκφραση φυλετικής ανισότητας-με τη χρήση κινητών αεριοστρόβιλων από την xAI σε μια ιστορικά μαύρη και περιβαλλοντικά επιβαρυμένη κοινότητα του Μέμφις-έχει έκτοτε γίνει συνήθης πρακτική (26). Αυτό έχει επίσης μεταβάλει τη γεωγραφία των κέντρων δεδομένων ΤΝ. Οι φορείς ανάπτυξης αναζητούν πιο απομακρυσμένες τοποθεσίες σε άλλες χώρες, όπως εδάφη αυτοχθόνων στον Καναδά, όπου μπορούν να κατασκευάσουν τόσο κέντρα δεδομένων, όσο και μονάδες ηλεκτροπαραγωγής, ακριβώς πάνω από κοιτάσματα φυσικού αερίου (27).

Το ορυκτό κεφάλαιο χρειάζεται την ΤΝ

Όπως θα περίμενε κανείς, αυτή η εκτίναξη της ζήτησης ωφελεί επίσης τις εταιρείες ορυκτών καυσίμων, οι οποίες διαδραματίζουν πλέον ολοένα μεγαλύτερο ρόλο στις αλυσίδες εφοδιασμού της ΤΝ. Σε μια εποχή περιορισμού των δυνατοτήτων ανάπτυξης, λόγω της φαινομενικά επικείμενης μετάβασης μακριά από τα ορυκτά καύσιμα, τα κέντρα δεδομένων προσφέρουν ένα νέο επιχειρηματικό πεδίο στις μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες και στις εταιρείες φυσικού αερίου, βοηθώντας τες να κατοχυρώσουν ισχυρότερη θέση στο μέλλον (28). Αποτελούν επίσης μια ευκαιρία για τον κλάδο των ορυκτών καυσίμων, να αντεπιτεθεί στις περιβαλλοντικές ρυθμίσεις και να κερδίσει πόντους στο επίπεδο της αφήγησης, στο πλαίσιο ενός ευρύτερου πολιτισμικού πολέμου τον οποίο επιδιώκει διαρκώς να κρατά ζωντανό (29).

Ας εξετάσουμε, για παράδειγμα, τη Western Energy Alliance, WEA, μια περιφερειακή κλαδική οργάνωση εκπροσώπησης συμφερόντων που δραστηριοποιείται για λογαριασμό παραγωγών πετρελαίου και φυσικού αερίου στην ενδοχώρα των ΗΠΑ. Ενώ οι μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες συνήθως επιλέγουν στρατηγικά τη σιωπή για οτιδήποτε πέρα από τις αποδόσεις των επενδυτών, αυτά τα μικρότερα γραφεία δημοσίων σχέσεων μπορούν να αποδειχθούν εντυπωσιακά ειλικρινείς σχολιαστές. Πράγματι, η περιγραφή της κρίσης ΤΝ/ενέργειας από τη WEA μεταδίδει ταυτόχρονα μια αυτάρεσκη αίσθηση αντιπεριβαλλοντικής δικαίωσης και μια απροκάλυπτη προσπάθεια σύνδεσης της σημασίας της κούρσας της ΤΝ, με το μέλλον του φυσικού αερίου (30). Ο αντιπρόεδρος της, επικαλούμενος προβλέψεις επενδυτών, υποστηρίζει ότι σε μια εποχή δικαιολογημένης επέκτασης της ζήτησης των κέντρων δεδομένων ΤΝ, οι προσπάθειες περαιτέρω απανθρακοποίησης του αναπτυσσόμενου δικτύου, θα απειλήσουν τη συνολική αξιοπιστία και την οικονομική προσιτότητα της ενέργειας για όλους. Δηλαδή, εάν δεν έχουμε πλεόνασμα ηλεκτροπαραγωγής διαθέσιμης επί εικοσιτετραώρου βάσεως από πηγές όπως το φυσικό αέριο, θα δούμε αυξήσεις τιμών και πτώσεις τάσης (31). Αυτό αγνοεί το γεγονός ότι, στις αγορές ενέργειας όπου η ανάπτυξη των κέντρων δεδομένων προχωρά με ταχύτητα, παράλληλα με την επέκταση της ηλεκτροπαραγωγής από ορυκτά καύσιμα, οι τιμές ούτως ή άλλως αυξάνονται (32). Η αφήγηση αυτή επιχειρεί να συνδέσει άρρηκτα τα συμφέροντα των δύο κλάδων, έτσι ώστε η φαινομενικά επείγουσα ανάπτυξη της ΤΝ, να μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσω ενός ισχυρού τομέα ορυκτής ενέργειας.

Αυτή η αναδιάταξη, αποτελεί επίσης μια ευκαιρία να αξιολογηθεί εκ νέου η προηγούμενη αντίθεση του τεχνολογικού κλάδου σε ένα μέλλον ορυκτών καυσίμων, παρουσιάζοντας εκείνες τις προσπάθειες ως αφελείς και ανειλικρινείς. «Δημόσια πιέζουν υπέρ των ανανεώσιμων πηγών, αλλά ιδιωτικά κλείνουν συμφωνίες φυσικού αερίου. Μήπως αρχίζουν να αποδέχονται την πραγματικότητα ότι οι ανανεώσιμες πηγές δεν μπορούν να ανταποκριθούν (33);» Εδώ, το ζήτημα της απόκλισης ανάμεσα στον δημόσιο και στον ιδιωτικό λόγο αντανακλά τις επικρίσεις κατά της κουλτούρας woke, δηλαδή το υποτιθέμενο χάσμα ανάμεσα σε αυτά που πιέζεσαι να λες δημόσια και σε αυτά που πραγματικά σκέφτεσαι ιδιωτικά. Αποτελεί επίσης μια ευκαιρία, να ενισχυθούν διακριτικά αντιπεριβαλλοντικά και έμφυλα αντιδραστικά ερμηνευτικά σχήματα, για τον ανεπαρκή «ανδρισμό» της ηλιακής και της αιολικής ενέργειας. Μόνο οι «αρρενωπές», «σταθερά διαθέσιμες» πηγές ισχύος μπορούν να κάνουν τη δουλειά.

Το ορυκτό κεφάλαιο και η ακροδεξιά χρειάζονται το ένα την άλλη

Με τη σειρά τους, αυτά τα λανθάνοντα λιμπιντικά ρεύματα παραπέμπουν στη μακρόχρονη συμμαχία ανάμεσα στον ενεργειακό τομέα και σε συντηρητικά-και ολοένα περισσότερο ρεβανσιστικά-πολιτικά κινήματα. Αυτή η σχέση εντός του πλέγματος, ανάγεται στις ίδιες τις απαρχές της άρνησης της κλιματικής αλλαγής (34) και διόλου αναπάντεχα, διαδραμάτισε συνδετικό ρόλο στη συγκέντρωση χρηματοδότησης και στη στελέχωση της δεύτερης διακυβέρνησης Τραμπ (35). Η ζημιά που προκαλείται σήμερα στην κλιματική δράση είναι βαθιά, είναι σχεδόν βέβαιο ότι είναι μεγαλύτερη από όση αναγνωρίζεται κάθε δεδομένη στιγμή (36).

Όλα αυτά αποτελούν επίσης σαφές μήνυμα ότι τα συμφέροντα των ορυκτών καυσίμων αδυνατούν περισσότερο από ποτέ, να λειτουργήσουν ανταγωνιστικά χωρίς την ενεργό συμμετοχή του κράτους. Χρειάζονται έναν αυταρχικό ισχυρό άνδρα για να επιβάλει ένα ρυθμιστικό περιβάλλον και δομές κινήτρων, που μπορούν να παρατείνουν τεχνητά τον ρόλο τους στο ενεργειακό μας μείγμα.

Αυτή η συμμαχία και αυτή η συνταγή δράσης, προϋπάρχουν του Τραμπ και της κούρσας της ΤΝ. Ωστόσο, η κούρσα της ΤΝ έχει εδώ σημαντικό ρόλο στην ανταπόδοση ορισμένων από αυτές τις εξυπηρετήσεις. Τα εκτελεστικά διατάγματα του Τραμπ για την ΤΝ, έχουν λειτουργήσει ως όχημα για τη διάθεση ομοσπονδιακών εκτάσεων τόσο σε κέντρα δεδομένων ΤΝ, όσο και στις συνοδευτικές ενεργειακές υποδομές τους, υπό την προϋπόθεση ότι δεν τροφοδοτούνται από ηλιακή ή αιολική ενέργεια (37). Αντίστοιχα, ανακοινώσεις έργων κέντρων δεδομένων έχουν συνοδεύσει προεκλογικές εκδηλώσεις των Ρεπουμπλικανών, σε κρίσιμες αμφίρροπες πολιτείες με ισχυρό ενεργειακό τομέα, όπως η Πενσυλβάνια (38). Η ρητορική περί «ενεργειακής κυριαρχίας», συνδέεται πλέον με τις αμερικανικές γεωπολιτικές φαντασιώσεις νίκης στον σινοφοβικό ανταγωνισμό κλιμάκωσης με την Κίνα. Για παράδειγμα, νομικές προσπάθειες να εμποδιστεί η xAI να συνεχίσει να καίει παράνομα φυσικό αέριο στο Μέμφις, έχουν απορριφθεί με το σκεπτικό ότι τέτοια κέντρα δεδομένων αποτελούν ζήτημα εθνικής άμυνας (39).

Οι ενεργειακές εταιρείες με τη σειρά τους, έσπευσαν να νομιμοποιήσουν τη ρεπουμπλικανική αφήγηση ότι η παγκόσμια κυριαρχία των ΗΠΑ στην ΤΝ, είναι και εφικτή και επιθυμητή. Ο διευθύνων σύμβουλος της Chevron για παράδειγμα, δηλώνει ότι η εταιρεία είναι «υπερήφανη που συμβάλλει στην υλοποίηση του οράματος του προέδρου Τραμπ για μια νέα αμερικανική χρυσή εποχή, τροφοδοτούμενη από τους τεράστιους ενεργειακούς μας πόρους» και ότι, «οι φιλοαμερικανικές ενεργειακές πολιτικές του προέδρου Τραμπ και η δέσμευση του στην κυριαρχία στους τομείς της ενέργειας και της ΤΝ, μάς δίνουν την εμπιστοσύνη να επενδύσουμε σε έργα που θα δημιουργήσουν αμερικανικές θέσεις εργασίας και θα ενισχύσουν την εθνική μας ασφάλεια (40)». Οι δηλώσεις αυτές, που έγιναν ως αντίδραση στη δημοσίευση του Σχεδίου Δράσης για την ΤΝ τον Ιούλιο του 2025, φιλοξενούνται με τη σειρά τους στον ιστότοπο του Λευκού Οίκου ως νομιμοποιητικό νεύμα επιδοκιμασίας από τη βιομηχανία.

Ίσως η μεγαλύτερη ρητορική σύζευξη να εμφανίζεται σε άλλο σημείο του ίδιου του Σχεδίου Δράσης για την ΤΝ. Απηχώντας το drill, baby, drill της Σάρα Πάλιν-«τρύπα, μωρό μου, τρύπα», ένα κάλεσμα υπέρ των γεωτρήσεων πετρελαίου στην Αρκτική-ο Λευκός Οίκος διακηρύσσει σήμερα: «Με απλά λόγια, πρέπει να «χτίζουμε, μωρό μου, να χτίζουμε!» (41)».

Η ακροδεξιά χρειάζεται την ΤΝ

Μέσα από τέτοιες ανακοινώσεις και πλαίσια της εκτελεστικής εξουσίας, η κυβέρνηση Τραμπ αποκομίζει πολιτικά οφέλη, καθώς εμφανίζεται ως ο μεσολαβητής νέων συμπράξεων ΤΝ/ενέργειας και συνεπώς, ως εγγυητής της εθνικής ασφάλειας και των θέσεων εργασίας. Ωστόσο, αυτή τη στιγμή η ΤΝ κάνει για το κράτος πολύ περισσότερα από απλή αφηγηματική δουλειά. Ενδέχεται, στην πραγματικότητα, να συγκαλύπτει μια ύφεση που προκαλούν οι τιμωρητικές δασμολογικές πολιτικές της κυβέρνησης.

Για ένα κόμμα που κατέβηκε στις εκλογές προτάσσοντας τον πληθωρισμό και την οικονομική ανάπτυξη ως βασικά ζητήματα, ήταν εξαιρετικά βολικό το ότι η άνθηση των κεφαλαιουχικών δαπανών για την ΤΝ εμφανίστηκε ακριβώς όταν εμφανίστηκε. Το 2025, το αμερικανικό ΑΕΠ αυξήθηκε κατά 4%-μία ποσοστιαία μονάδα πάνω από τις περισσότερες προβλέψεις-εν μέσω ενός χαοτικού εμπορικού πολέμου. Η διατήρηση της συνολικής οικονομικής μεγέθυνσης, παρά την κατεδάφιση μακροχρόνιων γεωπολιτικών συμμαχιών, καθησύχασε πολλούς χρηματοοικονομικούς παράγοντες και έχει αποτρέψει μια γενικευμένη απώλεια εμπιστοσύνης στο αμερικανικό δολάριο, τουλάχιστον μέχρι στιγμής (42). Ωστόσο, αυτά τα συνολικά μεγέθη αποκρύπτουν το γεγονός ότι ο δυσανάλογα μεγάλος ρόλος των δαπανών για κέντρα δεδομένων, ολοκληρωμένα κυκλώματα και ενέργεια, αντιστάθμισε σημαντικές απώλειες σε άλλα τμήματα της οικονομίας. Οι κεφαλαιουχικές δαπάνες για την ΤΝ, ξεπέρασαν το σύνολο της καταναλωτικής δαπάνης στη χώρα σε ορισμένα τρίμηνα του τρέχοντος έτους, καλύπτοντας επιφανειακά μια οικονομία σε παρακμή. Όπως συνοψίστηκε εύστοχα, «η οικονομία των ΗΠΑ είναι πλέον πράγματι η οικονομία της ΤΝ» (43).

Πέρα από αυτές τις μακροοικονομικές εξελίξεις, η ΤΝ επιτελεί επίσης μια σειρά χρήσιμων κοινωνικών και αισθητικών λειτουργιών για τους αυταρχικούς ηγέτες. Σε ορισμένες περιπτώσεις, αυτό συνίσταται στη δημιουργία ενός φύλλου συκής για σκόπιμα ωμές και καταστροφικές ενέργειες, όπως οι περικοπές επιχορηγήσεων του DOGE μέσω μιας εξωραϊσμένης αναζήτησης λέξεων-κλειδιών, οι οποίες καθαγιάστηκαν εν μέρει, από το κατασκεύασμα ότι τις πραγματοποιούσε η «ΤΝ». Σε άλλες περιπτώσεις, όπως η ενσωμάτωση της λεγόμενης ΤΝ στις στρατιωτικές δομές λήψης αποφάσεων, πρόκειται πιο άμεσα για αυτό που ο Νταν Ντέιβις αποκαλεί «καταβόθρα λογοδοσίας», δηλαδή δομές στις οποίες η ευθύνη για τα αποτελέσματα, ή ακόμη και η ταυτότητα εκείνων που έλαβαν κρίσιμες αποφάσεις, συσκοτίζεται σκόπιμα (44). Αυτό είναι εξαιρετικά βολικό όταν διαπράττεις εγκλήματα πολέμου (45). Ούτε μπορεί να υποτιμηθεί ο ρόλος της παραγωγικής ΤΝ στην ενίσχυση των λιμπιντικών οικονομιών του φασισμού (46). Η αυξανόμενη πληροφοριακή ρύπανση, η διευρυνόμενη απομάκρυνση από τα κατεστημένα μέσα ενημέρωσης, μια μεταβαλλόμενη αισθητική ευαισθησία βασισμένη στην ομοφυλία  (47)και η περιφρόνηση της δημιουργικής εργασίας, η οποία εκδηλώνεται μέσω της χρήσης και της επανακυκλοφορίας παραγόμενου περιεχομένου, διαδραματίζουν όλα ρόλο εδώ (48).

Η ΤΝ χρειάζεται την Ακροδεξιά

Αντιστρόφως, είναι πλέον σαφείς οι πολλοί τρόποι με τους οποίους οι εταιρείες τεχνολογίας έχουν ωφεληθεί από την παρουσία αντιδραστικών προσώπων στην εξουσία. Σε εθνικό επίπεδο, στις ΗΠΑ έχει εκδοθεί σειρά εκτελεστικών διαταγμάτων που αποσκοπούν στο να εμποδίσουν τις επιμέρους πολιτείες να θεσπίζουν ρυθμίσεις για τον πληροφοριακό χαρακτήρα, ή τις περιβαλλοντικές επιδόσεις των συστημάτων ΤΝ. Αυτό πιθανότατα είναι παράνομο και ανεφάρμοστο, αλλά βοηθά στην επιβράδυνση προσπαθειών που θα μπορούσαν να περιορίσουν τον ρυθμό της κούρσας της ΤΝ και των σχετικών δαπανών. Σκεφτείτε επίσης ότι, μέσα στις πρώτες 24 ώρες της προεδρίας του, ο Τραμπ κατάργησε ένα-αμιγώς εθελοντικό-πλαίσιο που είχε θεσπίσει ο Μπάιντεν για τη γνωστοποίηση από τις εταιρείες τεχνολογίας των περιβαλλοντικών επιπτώσεων διαφορετικών μοντέλων ΤΝ, ώστε να καθίσταται δυνατή η αμεσότερη σύγκριση τους (49). Πρόκειται για σαφή ανατροπή του μοντέλου πράσινης αυτοδιακυβέρνησης των δεδομένων, που προηγουμένως προωθούσαν οι τεχνολογικές εταιρείες. Η ταχύτητα υποδηλώνει ότι επρόκειτο για εκπλήρωση μιας υπόσχεσης προς δωρητές, οι οποίοι πανικοβάλλονταν για το πώς θα συμφιλίωναν προηγούμενες περιβαλλοντικές δεσμεύσεις με την, πλέον φαινομενικά απεριόριστη, ανάγκη να επεκτείνουν την υπολογιστική ισχύ όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Αυτό δεν είναι απορρύθμιση, είναι αυταρχισμός. Οι ενέργειες αυτές δημιουργούν ασταθή περιβάλλοντα πολιτικής, που υπόκεινται σε διακριτική ευχέρεια και λειτουργούν έτσι ώστε να εξασφαλίζουν εκ των προτέρων, συναίνεση και επιδεικτική συνεργασία (50).

Και σε διεθνές επίπεδο, είναι σαφές ότι η κυβέρνηση Τραμπ επιδιώκει να ασκήσει πολιτική πίεση στην ΕΕ, ώστε να μετριάσει την προσέγγιση της ως προς τη ρύθμιση των εταιρειών ΤΝ και την πρόσβαση τους σε προσωπικά δεδομένα και σε δεδομένα που έχουν συλλεχθεί χωρίς συναίνεση, για την εκπαίδευση μοντέλων ΤΝ (51). Αυτό περιλαμβάνει απειλές επιβολής πρόσθετων δασμών, τιμωρώντας εθνικές οικονομίες για μετριοπαθείς προσπάθειες επιβράδυνσης της ανάπτυξης αμερικανικών μοντέλων και των επιχειρηματικών σχεδίων που τα στηρίζουν.

Όλα αυτά υπερβαίνουν, τόσο τις πιέσεις που μπορούν να ασκήσουν μόνες τους οι εταιρείες τεχνολογίας, όσο και αυτό που μια συμβατική κυβέρνηση θα θεωρούσε ορθολογική διάκριση ανάμεσα στο ιδιωτικό όφελος και στο δημόσιο συμφέρον. Αυτό, όμως, ισχύει εδώ και καιρό για τα εργαλεία ΤΝ. Η μαζική υιοθέτηση μεγάλων γλωσσικών μοντέλων LLM, η οποία ορισμένες φορές συζητείται ως βιομηχανική «διάχυση», βασίζεται ολοένα περισσότερο σε κρατικές παρεμβάσεις στους δημόσιους χώρους εργασίας και στις ιδιωτικές αγορές (52). Ο γνήσιος ενθουσιασμός για αυτά τα εργαλεία, ειδικά σε τιμές που αντανακλούν το πραγματικό τους κόστος, είναι ελάχιστος. Οι κυβερνητικές εντολές προς τις υπηρεσίες να ενσωματώσουν την ΤΝ στις ροές εργασίας τους-συχνά σε περιβάλλοντα όπου η ακρίβεια και η προστασία της ιδιωτικότητας που προσφέρει, απέχουν δραματικά από τις απαιτήσεις της συγκεκριμένης χρήσης-μπορούν να θεωρηθούν μια προσπάθεια επιβολής από μια πρωτοπορία. Οι συνεχιζόμενες δημόσιες επιδοτήσεις για ενέργεια και γη στηρίζουν περαιτέρω τον κλάδο, διογκώνοντας ταυτόχρονα όσα διακυβεύονται σε φούσκα.

Οι ρωγμές της συμμαχίας και η οικοδόμηση ενός διαφορετικού πλέγματος

Αυτή η φούσκα τελικά θα σκάσει. Το πλέγμα ΤΝ–ενέργειας–φασισμού δεν θα διαρκέσει για δεκαετίες. Μπορεί να μην επιβιώσει καν πέρα από τη διακυβέρνηση Τραμπ. Παρότι κάθε κορυφή του τριγώνου ωφελείται από τις άλλες, υπάρχουν και άλλες δυνάμεις και γεγονότα που μπορούν να διαλύσουν αυτή τη συμμαχία. Καταρχάς, οι φονταμενταλιστές χριστιανοί αντιμετωπίζουν την ΤΝ με βαθιά δυσπιστία. Επίσης, ζημιογόνα έργα ανάπτυξης κέντρων δεδομένων δεν μπορούν να συνεχίζουν επ’ αόριστον να τονώνουν την οικονομία, ιδιαίτερα απέναντι στην αυξανόμενη τοπική και διεθνή οργή. Τα μέλη των διοικητικών συμβουλίων και οι δανειστές τελικά θα αντιδράσουν στη διαρκώς αναβαλλόμενη κερδοφορία. Τα συνδικάτα αντιστέκονται στην εξαναγκαστική υιοθέτηση ακατάλληλων εργαλείων. Οι λουδίτες ενισχύονται. Τα δάση καίγονται, οι καύσωνες μας ψήνουν και το κλίμα συνεχίζει τη θανατηφόρα πορεία του.

Και ναι, όλα αυτά είναι πράγματι έργο ηλιθίων. Η κατανόηση αυτών των απειλών και των ευκαιριών που εμφανίζονται στη συλλογική οργανωτική μας δράση, εμπλουτίζεται από μια βαθύτερη αποτύπωση του ιδεολογικού εξτρεμισμού των ατόμων πίσω από την κούρσα της ΤΝ. Ωστόσο, τα ισχυρότερα σημεία παρέμβασης μας, θα προκύψουν τελικά από μια ανάλυση της ΤΝ ως διακλαδικού πλέγματος πολιτικής οικονομίας και των πολλών αντιφάσεων και γραμμών ρήξης που διατρέχουν τις σχέσεις του.

Το έργο που έχουμε τώρα μπροστά μας περιλαμβάνει εκτεταμένη χαρτογράφηση και οικοδόμηση συμμαχιών. Ορισμένους φίλους, θα τους αποκτήσουμε αποκλειστικά μέσα από τις ιδεολογικά δίκαιες περιγραφές μας για τις ηθικές αποτυχίες των εχθρών μας. Άλλοι θα προκύψουν από πιο επιφυλακτικές συμμαχίες. Η εγκύκλιος του Πάπα Λέοντα για την ΤΝ, για παράδειγμα, έχει αποδειχθεί πολύ χρήσιμη στην προσέγγιση συντηρητικών καθολικών δημοτικών συμβούλων, που εξετάζουν πώς θα ψηφίσουν για μορατόρια στα κέντρα δεδομένων, στη δική μου γωνιά του Καναδά. Οι ανησυχίες για την ηχορύπανση των κέντρων δεδομένων, την ακτινοβολία και τις επιπτώσεις στη γονιμότητα είναι συχνά υπερβολικές, αλλά παρ’ όλα αυτά, έχουν αποδειχθεί ιδιαίτερα πειστικές σε πολλές περιαστικές κοινότητες (53). Οι αγρότες γενικά δυσανασχετούν με την απώλεια γεωργικών εκτάσεων και τοπίων οικείων στην αγροτική ζωή. Αυτόχθονες υπερασπιστές των υδάτινων πόρων συσπειρώνονται στον αγώνα, βλέποντας στα κέντρα δεδομένων, την τελευταία εκδοχή των απειλών που συνδέονται με τους πετρελαιαγωγούς. Οι γονείς ανησυχούν έντονα ότι τα chatbot προκαλούν γνωστική υποβάθμιση και κοινωνική διαφθορά στα παιδιά τους. Έχουμε να οικοδομήσουμε ένα δικό μας πλέγμα.

Μολονότι εδώ εστίασα σχεδόν αποκλειστικά στο αμερικανικό πλαίσιο, χρειάζεται πολλή δουλειά για την τοπική εξειδίκευση του τρόπου με τον οποίο η ΤΝ συναρθρώνεται με φασιστικές αφηγήσεις και ενεργειακές οικονομίες, σε άλλα περιβάλλοντα. Στον Καναδά για παράδειγμα, αυτό περιλαμβάνει περιφερειακούς ενεργειακούς ανταγωνισμούς. Εάν η Αλμπέρτα δεν μπορεί να μεταφέρει το πετρέλαιο της σε θαλάσσιες εξόδους, μπορεί τουλάχιστον να «εξάγει νοημοσύνη» και να δημιουργεί αγορές για το τοπικό φυσικό αέριο, παρέχοντας υπηρεσίες πλήρους διευκόλυνσης στους φορείς ανάπτυξης κέντρων δεδομένων (54). Αξιοποιεί επίσης φόβους σχετικά με την εθνική κυριαρχία, προωθώντας μια αναποτελεσματική αποσύνδεση της υπολογιστικής ισχύος από το αμερικανικό έδαφος, χωρίς αντίστοιχη αποσύνδεση από τις αμερικανικές εταιρείες, ή τα ολοκληρωμένα κυκλώματα (55). Σε άλλα μέρη του κόσμου, το πλέγμα ΤΝ–ενέργειας–φασισμού, θα ακολουθήσει διαφορετικές διαδρομές και μπορεί ακόμη και να περιλαμβάνει μεγαλύτερη συμμετοχή των ανανεώσιμων πηγών σε διαφορετικές αγορές (56).

Σε όλες τις περιπτώσεις ωστόσο, οι βραχυπρόθεσμες προοπτικές της κούρσας της ΤΝ εξαρτώνται τελικά περισσότερο από την ευθυγράμμιση κεφαλαιακών και πολιτικών συμφερόντων, παρά από την ιδεολογική πειστικότητα. Εάν ίσχυε το αντίθετο, τα πράγματα δεν θα είχαν προχωρήσει ούτε κατά διάνοια τόσο μακριά. Όσο περισσότερο συνεχίζεται αυτή η κούρσα, τόσο μεγαλύτερη ζημιά θα προκαλεί, τόσο κατά την εξέλιξη της, όσο και τη στιγμή της βίαιης διάλυσης της. Ας γνωρίσουμε λοιπόν τους εχθρούς μας, όχι μόνο ως άτομα ή ως κλάδο, αλλά μέσα από τις εύθραυστες συμφωνίες που συνάπτουν με άλλους.

Σημειώσεις

  1. Ο όρος ΤΝ είναι εκνευριστικά ασαφής και αποτελεί εμπόδιο στην ακρίβεια πολλών συζητήσεων. Ωστόσο, και οι εναλλακτικές διατυπώσεις έχουν το δικό τους επικοινωνιακό κόστος. Χρησιμοποιώ εδώ τον όρο απρόθυμα, με τη διαβεβαίωση ότι όλοι γνωρίζουμε σε γενικές γραμμές πως συζητούμε τις περισσότερες φορές για παραγωγικά εργαλεία αρχιτεκτονικής μετασχηματιστών και μεγάλα γλωσσικά μοντέλα, LLM, ότι τίποτε από αυτά δεν είναι πράγματι νοήμον και ότι οι επιστήμονες που θέλουν απλώς να εφαρμόσουν μηχανική μάθηση σε σύνολα γεωφυσικών δεδομένων μπορούν να μείνουν με ασφάλεια εκτός συζήτησης.
  2. Timnit Gebru και Émile P. Torres, «The TESCREAL Bundle: Eugenics and the Promise of Utopia through Artificial General Intelligence», First Monday, 14 Απριλίου
  3. Luciano Floridi, «Why the AI Hype Is Another Tech Bubble», Philosophy & Technology, 2024.
  4. Servaas Storm, «The U.S. Is Betting the Economy on “Scaling” AI: Where Is the Intelligence When One Needs It? », International Journal of Political Economy, 2025.
  5. Αν και έχουν ιστορικό υστέρησης έναντι των εταιρειών ορυκτής ενέργειας ως προς τις δαπάνες και συχνά, ως προς την οργανωτική αποτελεσματικότητα. Βλ. «Big Tech and Climate Policy», InfluenceMap, 2021· Lisa Stiffler, «Amazon, Microsoft Back Campaign against Initiative That Would Defund Climate Efforts in Washington», GeekWire, 17 Απριλίου
  6. Anne Pasek, «Managing Carbon and Data Flows: Fungible Forms of Mediation in the Cloud», Culture Machine, 2019.
  7. Emily West, «Decoding Amazon’s Climate Pledge», στο Paul Smith, Alexander Monea και Maillim Santiago, επιμ., Amazon: At the Intersection of Culture and Capital, 2022· Emily West, «Performing and Directing Sustainability Theater: Amazon and Google’s Influence in Voluntary Carbon Markets», Platforms & Society, 2027, υπό έκδοση Michael Leggett και Peggy Kellen, «The Debate over Renewable Energy Certificates (RECs)», στην εκπομπή Volts του David Roberts, 10 Σεπτεμβρίου 2025.
  8. Hunter Vaughan κ.ά., «ICT Environmentalism and the Sustainability Game», Journal of Language and Politics, 2023.
  9. Silvia Weko, «New Sites of Accumulation? Why Intangible Assets Matter for Energy Transitions», Review of Political Economy, 2025· Silvia Weko, «Digital Dependencies: How Google, Amazon, and Microsoft Reshape the Geoeconomics of Energy», Globalizations, 202.
    Σημείωση μετάφρασης: Η δεύτερη χρονολογία εμφανίζεται ελλιπής στο πρωτότυπο.
  10. Anne Pasek, «From Atoms to Electrons: An Energy History and Future of Computing», Digital Energetics, 2023.
  11. Για ορισμένες πρώιμες σκέψεις προς αυτή την κατεύθυνση, βλ. Meg Weisser κ.ά., «Green Data Capitalism and Its Rural Extractions», στο Patrick Brodie και Darin Barney, επιμ., Media Ruralities, 2026.
  12. Diana Nerozzi και Javob Wendler, «Tech, Crypto, Tobacco, Other Companies Fund Trump’s White House Ballroom», Politico, 23 Οκτωβρίου 2025· Clare Duffy και Alex Leed Matthew, «These Tech Leaders Donated to Trump. Now They ‘re out Billions of Dollars», CNN, 9 Απριλίου 2025.
  13. Blake Montgomery, Nick Robins-Early και Dara Kerr, «Big Tech’s Lofty Climate Goals Wrecked by Energy-Hungry AI», The Guardian, 7 Ιουλίου
  14. Gaye Taylor, «Big Tech Lobbying Watered Down SBTi’s Corporate Climate Standard, Critics Say», The Energy Mix, 16 Ιουνίου
  15. Nick Srnicek, Silicon Empires: The Fight for the Future of AI, 2026.
  16. Θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι αυτή η υποκρισία ως προς το κλίμα αποτελεί διαχρονικό χαρακτηριστικό. Βλ. Zero Cool, «Oil Is the New Data», Logic Magazine, 7 Δεκεμβρίου
  17. Βλ. Ed Zitron, «Where Are All The Data Centers? », Where’s Your Ed At, 12 Μαΐου
  18. Srnicek, Silicon Empires.
  19. Laura Cozzi κ.ά., «Key Questions on Energy and AI», International Energy Agency, 2026.
  20. Stephen Lacey και Nicola Phillips, «Energy Is Now the “Primary Bottleneck” for AI», Latitude Media, 22 Μαΐου
  21. Victor Tangermann, «Top Economist Warns That AI Data Center Investments Are “Digital Lettuce” That’s Already Starting to Wilt», Futurism, 21 Νοεμβρίου
  22. Stephen Lacey, Jigar Shah και Katherine Hamilton, «The Data Center Boom: “All the Cheap Power Is Gone” », Open Circuit, 21 Φεβρουαρίου
  23. Thomas Spencer κ.ά., «Energy and AI», International Energy Agency, 2025.
  24. Valerie Volcovici και Laila Kearney, «Data-Center Reliance on Fossil Fuels May Delay Clean-Energy Transition», Reuters, 26 Νοεμβρίου
  25. Μόνο αυτές οι γεννήτριες θα μπορούσαν σύντομα να παράγουν εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου ίσες με εκείνες ολόκληρης της Γαλλίας. Βλ. Valerie Volcovici, «Gas Plants for U.S. Data Centers to Be Major Source of Climate Change-Linked Emissions, Report Says», Reuters, 1 Ιουλίου
  26. Dara Kerr, «Elon Musk’s xAI Datacenter Generating Extra Electricity Illegally, Regulator Rules», The Guardian, 16 Ιανουαρίου
  27. Emma Zhao, «First Nation in Court to Challenge Proposed Wonder Valley AI Data Centre Project in Northern Alberta», CBC News, 10 Ιουνίου
  28. International Energy Agency, «Electricity 2024: Analysis and Forecast to 2026», 24 Ιανουαρίου
  29. Jordan B. Kinder, Petroturfing: Refining Canadian Oil through Social Media, 2024.
  30. «The AI Boom: Why America Needs Natural Gas», Western Energy Alliance, 10 Μαρτίου
  31. «The AI Boom».
  32. Η κατασκευή και μόνο των νέων υποδομών μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας και των υποσταθμών για τις εγκαταστάσεις ΤΝ αποτελεί κόστος που, στις περισσότερες αγορές, επωμίζονται όλοι οι καταναλωτές μέσω των λογαριασμών τους, ενώ οι ανακαινίσεις μονάδων άνθρακα είναι επίσης ιδιαίτερα ασύμφορες. Βλ. Miguel Yañez-Barnuevo, «Data Center Power Demands Are Contributing to Higher Energy Bills», Environmental and Energy Study Institute, 24 Φεβρουαρίου
  33. «The AI Boom».
  34. Riley Dunlap και Aaron McCright, «Climate Change Denial: Sources, Actors and Strategies», στο Constance Lever-Tracy, επιμ., Routledge Handbook of Climate Change and Society, 2010.
  35. Owen Bacskai, «Fossil Fuel Industry Donors See Major Returns in Trump’s Policies», Brennan Center for Justice, 21 Ιουλίου 2025· Alan Zibel και Toni Aguilar Rosenthal, «Trump’s Polluter Playground: Fossil Fuel Insiders & Ideologues Prop Up Dirty Energy & Derail Clean Power», Public Citizen, 6 Οκτωβρίου
  36. Nichola Groom, «A Timeline of Trump’s Moves to Dismantle the U.S. Wind and Solar Energy Industries», Reuters, 27 Αυγούστου
  37. Michael J. Kratsios, David O. Sacks και Marco A. Rubio, «Winning the Race: America’s AI Action Plan», The White House, 2025.
  38. Ben Geman, «Five Key Takeaways from the AI-Energy Summit with Trump», Axios, 16 Ιουλίου
  39. Tim De Chant, «DOJ Claims xAI’s Unpermitted Gas Turbines Are a Matter of “National, Economic, and Energy Security” », TechCrunch, 16 Ιουνίου
  40. «White House Unveils America’s AI Action Plan», The White House, 23 Ιουλίου
  41. Kratsios κ.ά., «Winning the Race».
  42. Jim Edwards, «A Huge Chunk of U.S. GDP Growth Is Being Kept Alive by AI Spending “with No Guaranteed Return,” Deutsche Bank Says», Fortune, 23 Δεκεμβρίου
  43. Jake Conley, «The AI Economy: Business Investment Overtakes Consumer Spending as the Biggest Driver of GDP Growth», Yahoo Finance, 30 Απριλίου
  44. Dan Davies, The Unaccountability Machine: Why Big Systems Make Terrible Decisions—and How the World Lost Its Mind, 2025.
  45. Πρόκειται, φυσικά, για ένα σημαντικό σημείο που πρέπει να έχουν κατά νου όσοι ασκούν κριτική στην ΤΝ. Βλ. Kevin T. Baker, «AI Got the Blame for the Iran School Bombing. The Truth Is Far More Worrying», The Guardian, 26 Μαρτίου 2026.
  46. Βλ. Roland Meyer, «Echte Emotionen. Generative KI und rechte Weltbilder», Geschichte der Gegenwart, 2 Φεβρουαρίου Βεβαίως, η επιρροή αυτή λειτουργεί και προς τις δύο κατευθύνσεις, καθώς η κυβέρνηση Τραμπ αναθέτει μεγάλες συμβάσεις σε εταιρείες ΤΝ που είναι πρόθυμες να δημιουργούν «αντι-woke» προϊόντα, δηλαδή προϊόντα που συνάδουν με τις αντιδραστικές έμφυλες και φυλετικές πολιτικές της Ακροδεξιάς. Αυτό διογκώνει μια αγορά για κάτι που διαφορετικά θα μπορούσε να αποτελεί ένα προϊόν πολύ περιορισμένου κοινού. Διόλου αναπάντεχα, η xAI είναι ένας σαφής πρώιμος ωφελούμενος αυτής της πολιτικής.
  47. Wendy Hui Kyong Chun, Discriminating Data: Correlation, Neighborhoods, and the New Politics of Recognition, 2024.
  48. Gareth Watkins, «AI: The New Aesthetics of Fascism», New Socialist, 9 Φεβρουαρίου
  49. The White House, «Initial Rescissions of Harmful Executive Orders and Actions», 20 Ιανουαρίου
  50. Alondra Nelson, «The Mirage of AI Deregulation», Science, 2026.
  51. Jennifer Rankin, «EU Could Water down AI Act amid Pressure from Trump and Big Tech», The Guardian, 7 Νοεμβρίου 2025· Eliza Gkritsi και Jacob Wendler, «Trump Threatens “Substantial” New Tariffs against Countries with “Discriminatory” Digital Rules», Politico, 25 Αυγούστου
  52. Matt Seybold, «“You Have to Use It. You Have to Trust It.”: Forced Adoption of AI Is the Subtext of Davos», The American Vandal, 23 Ιανουαρίου
  53. Αυτό αποτελεί ασφαλώς ένα ακόμη παράδειγμα ανερχόμενου οικοφασισμού. Σκοπεύω να γράψω περισσότερα στο μέλλον για τους τρόπους με τους οποίους οι οικολογικές ανησυχίες λειτουργούν ως ένα συχνά ατελές πλαίσιο υποδοχής ενός ευρύτερου φάσματος αρνήσεων της ΤΝ.
  54. Nate Glubbish, «Data Centres in Alberta», στην εκπομπή Alberta at Noon του Tim Henley, 16 Ιουλίου
  55. «Canada Finally Has a National AI Strategy. Experts Hate It», The Walrus, 5 Ιουνίου
  56. Παραδείγματα περιλαμβάνουν τις συνδέσεις μεταξύ του BJP και φορέων ανάπτυξης αιολικών έργων στην Ινδία. Βλ. David Singh, «“This Is All Waste”: Emptying, Cleaning and Clearing Land for Renewable Energy Dispossession in Borderland India», Contemporary South Asia, 2022. Ευχαριστώ τον Rahul Mukerjee για αυτή την επισήμανση.

Αρχική δημοσίευση: Disjunctions, Οκτώβριος 2026. Αναδημοσίευση: MR Zine 30 Οκτωβρίου 2026.

 

+ posts